ازهر دری سخنی

                          پدر 

           ای تلاشگر خاموش بی ادعا   

                  و

          ای قامت تمام رنجها و دردها

                 و

           ای  تبسم امید

                         روزت مبارک باد.

سلام گلم دلم

 تو گل نسترن مني

بگذار این دل شیدایی من باز با دیدن چشمان خمار مثل آهویت مست شود و مرهم

عشق تو بر روی قلبم بماند تا درد و رنج غربت را  احساس نکنم .

بگذار سر  دلتنگی را بر روی شانه های مهربانت بگذارم و این دل سوداییم با آوای

صدای تو همچون پرنده ای به سویت  پرواز کند.

در این جنگ نا برابر با دل من ،باز من افسون نگاه چشمان سياه تو مي شوم واین دل

خرابم در پيش طوفان نگاه هاي تو مثل يك ديوار شكسته است.  

                        درد من از خار گل نيست

                                  درد من از بلبلانيست كه

                                           پژمرده شدن گل را درك نمي كنند.

                         درد من از سوختن شمع نيست

                                        درد من از پروانه هايست كه

                                                شعله هاي شمع را احساس نمي كنند.

                                 درد من از حصار بركه نيست

                                               درد من از ماهيانيست كه

                                                      فكر  دريا در ذهنشان خطور نكرده است

نمي دانم چرا مجنون گشتم اسير دست عشق روح گشتم من حيران و

ويلان و خسته نمي دانم چرا تنها گشتم

هر بار در تنهايي خود به ياد تو مي افتم كنار پنجره تنهايي خود مي روم و در آن خيره مي شوم

خاطرات روزهاي خوش و تلخ رندگي در من متجلي  مي شود وتمام لحظات خوشي كه با تو داشته ام .

پنجره را باز مي كنم تا شايد نسيم تنهايي صدايي از تو برايم بياورد و در اين هنگام اشك شوق در

چشمانم سرازير مي شود .

 اما، اما، امادگر اثري ...............

این آخرین غزل مولانا ست که در بستر مرگ ونفسهای آخر برای فرزندش می گوید :

رو سربنه به بالین تنها مرا رها کن                        ترک من خراب شب گرد مبتلا کن

ماییم‌وموج‌سودا شب تا به روز تنها                        خواهی‌بیاببخشاخواهی‌بروجفاکن

 از من گریز تا تو هم  در بلا نیفتی                         بگزین ره ‌‌‌‌سلامت ‌ ترک ره بلا کن

 ماییم و آب دیده در کنج غم خزیده                        بر آب دیده ما  صد جای آسیا  کن

خیره‌کشیست‌مارادارد دلی‌چو خارا                         بکشدکسش نگویدتدبیرخونبهاکن

بر شاه خوب رویان واجب وفا نباشد                       ای زرد روی‌عاشق تو صبرکن‌وفاکن

دردیست غیر مردن آن را دوا نباشد                        پس‌من‌چگونه‌گويم‌كين‌دردرا دوا كن

درخواب‌دوش‌پيري‌دركوي عشق ديدم                      بادست‌اشارتم‌كردكه‌عزم‌‌‌‌سوي‌ماكن

گراژدهاست‌برره‌عشقيست‌چون زمرد                      از برق اين زمرد هي دفع اژدها كن

                                      بس‌كن‌كه‌بيخودم‌‌‌‌‌‌من‌ورتو هنرفزايي

                                      تاريخ  بوعلي  گو  تنبيه  بوالعلا كن